Choroby

Chłoniaki

Chďż˝oniaki sďż˝ schorzeniami nowotworowymi tzw. ukďż˝adu limforetikularnego. Dzieli siďż˝ je na ziarnicďż˝ zďż˝oďż˝liwďż˝ i chďż˝oniaki nieziarnicze. Chďż˝oniaki nieziarnicze sďż˝ nowotworami wywodzďż˝cymi siďż˝ z jednego z typďż˝w biaďż˝ych ciaďż˝ek krwi – limfocytďż˝w. Wiďż˝kszo�� chďż˝oniakďż˝w wywodzi siďż˝ z limfocytďż˝w B. Czďż˝ciej dotykajďż˝ dorosďż˝ych i starsze osoby, natomiast u dzieci

Chłoniaki sÂą schorzeniami nowotworowymi tzw. układu limforetikularnego. Dzieli się je na ziarnicę złośliwÂą i chłoniaki nieziarnicze. Chłoniaki nieziarnicze sÂą nowotworami wywodzÂącymi się z jednego z typów białych ciałek krwi – limfocytów. Większość chłoniaków wywodzi się z limfocytów B. Częściej dotykajÂą dorosłych i starsze osoby, natomiast u dzieci częściej pojawiajÂą się przewlekłe białaczki wywodzÂące się z limfocytów T. Komórki te zaczynajÂą się dzielić masowo, jednakże nie ulegajÂą one różnicowaniu – innymi słowy dojrzewaniu. Istnieje kilka dość skomplikowanych systemów ich klasyfikacji. Kryteria koncentrujÂą się na cechach morfologicznych, immunologicznych, cytochemicznych limfocytów oraz na przebiegu choroby. Dzieli się je na duża liczbę typów i podtypów. Należy tu wymienić chłoniaki o małej złośliwości, chłoniaki o większej złośliwości, przewlekłÂą białaczkę limfatycznÂą, mięsaki siateczki, histiocytozy złośliwe.

Wśród przyczyn ich powstawania dużÂą rolę przypisuje się nieprawidłowościom w kodzie genetycznym, a więc możliwe jest występowanie rodzinne. PodobnÂą rolę odgrywajÂą zakażenia wirusowe, uszkodzenie genów sterujÂących procesami podziału i różnicowania komórek, promieniowanie jonizujÂące, środki chemiczne. Wymienia się również czynniki zakaźne drażniÂące układ chłonny nosa, gardła i przewodu pokarmowego.

Objawy

Objawy nie sÂą typowe i zdarza się, iż chłoniaki rozpoznaje się przypadkowo po wykonaniu morfologii lub stwierdzeniu powiększonych węzłów chłonnych. Głównymi symptomami choroby jest uczucie osłabienia, pory nocne, chudnięcie, stany gorÂączkowe. Pojawia się skłonność do infekcji. Chłoniaki mogÂą się umiejscawiać w każdym praktycznie narzÂądzie. Dość często daje się zauważyć powiększenie węzłów chłonnych i śledziony. Objawy zależÂą od tego w jakim narzÂądzie toczy się proces chorobowy.

Badania diagnostyczne

Diagnostyka służÂąca rozpoznaniu chłoniaków jest skomplikowana i wymaga niejednokrotnie przeprowadzenia wielu badań. ObejmujÂą one analizę cech morfologicznych, immunologicznych, cytochemicznych komórek krwi i szpiku kostnego, badania USG, niejednokrotnie tomografię komputerowÂą, rezonans magnetyczny, endoskopię, kolonoskopię i inne.

Leczenie

A to już wiesz?  Co robimy, kiedy dopada nas kaszel?

Dobierane jest do danego przypadku. W przypadku chłoniaków o małej złośliwości postępowanie nie musi być wdrażane radykalnie. Ich powolny przebieg może w poczÂątkowej fazie usprawiedliwić zalecenie prowadzenia oszczędzajÂącego życia, zapobiegania infekcjom. Pozwala to nawet na kontynuowanie pracy zwłaszcza przez osoby nie wykonywujÂące pracy fizycznej. Zdecydowane leczenie wdraża się w razie szybko postępujÂącej choroby. Polega ono wtedy na chemioterapii i/lub radioterapii. Chemioterapia jest stosowana od poczÂątku u chorych z chłoniakami o większej złośliwości. Dostępnych jest sporo schematów leczniczych ustalanych w zależności od typu chłoniaka. W niektórych odmianach z powodzeniem stosuje się transplantację szpiku. Rokowanie jest zależne od typu chłoniaka – lepsze w tych o małej złośliwości.

Artykuly o tym samym temacie, podobne tematy