Chłoniaki

Chłoniaki sÂą schorzeniami nowotworowymi tzw. układu limforetikularnego. Dzieli się je na ziarnicę złoÂśliwÂą i chłoniaki nieziarnicze. Chłoniaki nieziarnicze sÂą nowotworami wywodzÂącymi się z jednego z typĂłw białych ciałek krwi – limfocytĂłw. Większo¶ć chłoniakĂłw wywodzi się z limfocytĂłw B. Czę¶ciej dotykajÂą dorosłych i starsze osoby, natomiast u dzieci czę¶ciej pojawiajÂą się przewlekłe białaczki wywodzÂące się z limfocytĂłw T. KomĂłrki te zaczynajÂą się dzielić masowo, jednakĹźe nie ulegajÂą one róşnicowaniu – innymi słowy dojrzewaniu. Istnieje kilka do¶ć skomplikowanych systemĂłw ich klasyfikacji. Kryteria koncentrujÂą się na cechach morfologicznych, immunologicznych, cytochemicznych limfocytĂłw oraz na przebiegu choroby. Dzieli się je na duĹźa liczbę typĂłw i podtypĂłw. NaleĹźy tu wymienić chłoniaki o małej złoÂśliwoÂści, chłoniaki o większej złoÂśliwoÂści, przewlekł± białaczkę limfatycznÂą, mięsaki siateczki, histiocytozy złoÂśliwe.

WÂśrĂłd przyczyn ich powstawania duş¹ rolę przypisuje się nieprawidłowoÂściom w kodzie genetycznym, a więc moĹźliwe jest występowanie rodzinne. PodobnÂą rolę odgrywajÂą zakaĹźenia wirusowe, uszkodzenie genĂłw sterujÂących procesami podziału i róşnicowania komĂłrek, promieniowanie jonizujÂące, Âśrodki chemiczne. Wymienia się rĂłwnieĹź czynniki zakaÄ˝ne draĹźniÂące układ chłonny nosa, gardła i przewodu pokarmowego.

Objawy

Objawy nie sÂą typowe i zdarza się, iĹź chłoniaki rozpoznaje się przypadkowo po wykonaniu morfologii lub stwierdzeniu powiększonych węzłów chłonnych. Głównymi symptomami choroby jest uczucie osłabienia, pory nocne, chudnięcie, stany gorÂączkowe. Pojawia się skłonno¶ć do infekcji. Chłoniaki mogÂą się umiejscawiać w kaĹźdym praktycznie narzÂądzie. Do¶ć często daje się zauwaĹźyć powiększenie węzłów chłonnych i Âśledziony. Objawy zaleş¹ od tego w jakim narzÂądzie toczy się proces chorobowy.

Badania diagnostyczne

Diagnostyka słuş¹ca rozpoznaniu chłoniakĂłw jest skomplikowana i wymaga niejednokrotnie przeprowadzenia wielu badań. ObejmujÂą one analizę cech morfologicznych, immunologicznych, cytochemicznych komĂłrek krwi i szpiku kostnego, badania USG, niejednokrotnie tomografię komputerowÂą, rezonans magnetyczny, endoskopię, kolonoskopię i inne.

Leczenie

Dobierane jest do danego przypadku. W przypadku chłoniakĂłw o małej złoÂśliwoÂści postępowanie nie musi być wdraĹźane radykalnie. Ich powolny przebieg moĹźe w poczÂątkowej fazie usprawiedliwić zalecenie prowadzenia oszczędzajÂącego Ĺźycia, zapobiegania infekcjom. Pozwala to nawet na kontynuowanie pracy zwłaszcza przez osoby nie wykonywujÂące pracy fizycznej. Zdecydowane leczenie wdraĹźa się w razie szybko postępujÂącej choroby. Polega ono wtedy na chemioterapii i/lub radioterapii. Chemioterapia jest stosowana od poczÂątku u chorych z chłoniakami o większej złoÂśliwoÂści. Dostępnych jest sporo schematĂłw leczniczych ustalanych w zaleĹźnoÂści od typu chłoniaka. W niektĂłrych odmianach z powodzeniem stosuje się transplantację szpiku. Rokowanie jest zaleĹźne od typu chłoniaka – lepsze w tych o małej złoÂśliwoÂści.

szukano:

RozwiD TAGI

nie mamy podobnych .